“Uykuyla uyanıklık arasında bir yerlerdeyim. Uzaklardan, derin bir ses geliyor. Sanki mavi gökyüzünden beni izliyor ve konuşuyor. Geniş, yeşil arazi içinde çok güzel bir saray görüyorum. Beni takip ettiğini duyduğum bir sesle birlikte önüne kadar geliyorum. “Ne...
öyle baktı ki ressamına ışığı ve gölgeyi tuttu suretinde fırçasından aksın diye öyle baktı ki ressamına kendi fakir renklerine ulaşabilsin diye ve öyle baktı ki ressamına bir inci küpe ardında gizlenen o ruhu ve bilmediği renkleri onun ellerine taşırcasına ve...
Sokaklar görmediğim kadar kalabalık Gökyüzüne balon ve uçurtma yetiştiriyorum Bir ucunda ben bir ucunda süzülen renkler ve kelebekler Pır pır yükseliyorum şu tepedeki baykuş kılıklı buluta Pençeleri ile sarılıyor bilge gözler omuzlarıma Yukarı daha yukarı Birazdan...
çölde oturmuştun o gece sırrını örtmüştü saçların yeni dinmişti fırtına kim bilir gözlerin nasıl da kum ve kirpiklerin uzaktan geçen kafileye mecalin yoktu ne seslenecek ne koşturacak yorgundu elbiselerin belli ki ağır idi dağılmış çantan kumlara kapaklanmıştı...
küçük bir bahçe kur yakınından geçerken merak uyandıran olsun mutlaka bir siyah lale bir orkide, beyaz ve rüzgarda salınan lavanta bir bahçe kur, küçük küçük bir bahçe büyük lafların gösterişli vaadlerin dışarda kaldığı benim dünyam basit ve sade uğraştım epeydir...
